Stopień mrozoodporności

Stopień mrozoodporności i trwałości na wpływy atmosferyczne lekkich betonów zwięzłych zależy od rodzaju kruszywa i spoiwa, od zawartości spoiwa, stopnia zagęszczenia mieszanki betonowej, oraz od ilości i rodzaju porów. Kruszywa nie zawierające szkodliwych domieszek, jak np. pumeks, gliniec, pumeks hutniczy, żużle wtórne, dają betony o dostatecznej mrozoodporności i trwałości na wpływy atmosferyczne (program uprawnienia budowlane na komputer).
Odporność na zamrażanie betonu jamistego bada się w ten sposób, że po nasyceniu próbki wodą pozwala się na wycieknięcie części wody (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W nadziemnych ścianach zwykłych budynków maksymalna wilgotność sorpcyjna betonu jamistego wynosi 5%, podczas gdy pełna nasiąkliwość tego betonu dosięga 25% objętościowo (albo 13% ciężarowo). Metoda badania jamistego betonu tylko częściowo nasyconego wodą jest znacznie bliższa rzeczywistym warunkom eksploatacji. Badania Szestopierowa i Skramtajewa [o81 oraz Levy’ego wykazują, że beton jamisty spełnia wymagania mrozoodporności, stawiane zwykłym materiałom ściennym.
Badania odporności na zamrażanie gazosylikatu, wykonane przez Zakład Zelbetnictwa Politechniki Gdańskiej w 1952 r., zgodnie z projektem wytycznych badania gazobetonów, dały również dodatnie wyniki.

Trzy kostki o wymiarach 10X10X10 cm poddano 25-krotne- mu zamrażaniu (w ciągu 15 godzin w temperaturze 15°C) oraz odtajaniu (przez zanurzenie w wodzie o temperaturze 4-10°C).
Po ukończeniu badań uszkodzenia stwierdzono tylko na krawędziach (uprawnienia budowlane). Poza tym ogólny wygląd próbek był dobry. Ilość odprysków wyniosła 0,4, 0,75 i 3,3% objętości kostki.
Wieloletnie doświadczenia szwedzkie wykazują, że gazobetony są odporne na działanie mrozu.

Pianobetony suche są całkowicie odporne na działanie mrozu, lecz w przypadku zawilgocenia (zwłaszcza pianobetonów o niskim ciężarze objętościowym) działanie mrozu może spowodować rozsadzanie elementów lub odpryskiwanie powierzchniowe. Dlatego też w okresie zimowym wyroby pianobstonowe należy przechowywać pod dachem, a ściany zewnętrzne z pianobetonu należy tynkować natychmiast po ich wykonaniu (program egzamin ustny). Zasada ta dotyczy całej grupy betonów komórkowych oraz mikroporytu.

Wytrzymałość na ściskanie

Wytrzymałość na ściskanie betonów lekkich zależy od:
- ciężaru objętościowego materiału,
- rodzaju spoiwa i kruszywa, proporcji składników (spoiwa, kruszywa i wody),
- wilgotności materiału (szczególnie w odniesieniu do betonów porowatych),
- wieku betonu,
- temperatury materiału,
- wielkości i kształtu próbek,
- kierunku zgniatania próbek w stosunku do kierunku pulchnienia masy betonowej (dotyczy jedynie betonów komórkowych) (opinie o programie).

Ze względu na takie właściwości kruszyw stosowanych do betonów lekkich, jak duża powierzchnia zewnętrzna ziarn kruszywa, zdolność wchłaniania znacznych ilości wody oraz na ogół mała wytrzymałość, rozbieżność wyników jest większa aniżeli przy badaniu betonów zwykłych (segregator aktów prawnych).
Przy korzystaniu z doświadczeń obcych należy pamiętać, że nie ustalono oznaczeń międzynarodowych dla kształtu i wielkości próbek do określania wytrzymałości; próbki te różnią się między sobą dosyć znacznie. W szczególności radzieckie metody badania wytrzymałości spoiw i betonów i określanie ich marki odbiegają od naszych metod. Nie jest możliwe podanie ogólnego współczynnika przeliczeniowego. Opierając się na różnicach między wymaganiami Polskich Norm a radzieckimi normami OST i GOST oraz na badaniach Instytutu Techniki Budowlanej.

Należy zaznaczyć, że różnica wysokości próbek przy określaniu wytrzymałości betonów lekkich ma znacznie mniejszy wpływ na otrzymane wyniki niż przy badaniach wytrzymałościowych betonu zwykłego. Zjawisko to można wytłumaczyć następująco. Przy zgniataniu walców z betonu zwykłego między płytami prasy a podstawami walca powstaje znaczne tarcie, zmniejszające odkształcenie próbki w kierunku poprzecznym, tj. prostopadłym do kierunku działania siły ściskającej (promocja 3 w 1).