Strefa polarna

Odrębną grupę stanowią jeziora pochodzenia tektonicznego, wypełniające zapadliska górskie (Tahoe, Nikaragua) i jeziora kalderowe, utworzone w nieckach wulkanów (Jezioro Kraterowe w Górach Kaskadowych). Po 1986 opady w regionie Wielkich Jezior zmniejszyły się, ale poziom wód obniżył się tylko nieznacznie i nadal wykazuje wahania. Tak duży zbiornik wodny charakteryzuje się ogromną bezwładnością, więc raz naruszona równowaga nie zostanie ponownie szybko osiągnięta. Wzrost poziomu wód grozi zalaniem wielu położonym w pobliżu terenom; ponadto w czasie silnych wiatrów fale sięgają dalej w głąb lądu, wyrządzając znaczne szkody  (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ameryka Północna jest kontynentem o największej na świecie liczbie sztucznych zbiorników wodnych. Zbiorniki te są często wielozadaniowe i tworzą kaskady, np. na rzekach Missouri (9 stopni wodnych), Kolumbia (15), Tennessee (13) i Kolorado (II). Największym pod względem pojemności zbiornikiem zaporowym Ameryki Północnej jest Manicouagan (Daniel Johnson) w Kanadzie w prowincji Quebec (141,9 km) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gł. prawidłowości zróżnicowania roślinności Ameryki Północnej przedstawiono na obrazie satelitarnym. Jest to jednak zdjęcie wykonane w pewnym określonym momencie. Dlatego dołączono mapkę obrazującą zgeneralizowany podział Ameryki Północnej na strefy roślinne. Strefa polarna obejmuje wielkie obszary pn. kontynentu, najdalej na pd. - aż do 57°N - sięga w środk. części Ameryki; znajdująca się tu Zatoka Hudsona jest akwenem zimnym, zaostrzającym, a nie łagodzącym klimat. Typową formacją roślinną strefy polarnej jest tundra; wielkie obszary, szczególnie na wsch., zajęte są przez współczesne zlodowacenie (uprawnienia budowlane).

Strefa umiarkowanie ciepła

Również strefa umiarkowanie chłodna sięga najdalej na pd., do 45°N, w centralnej części kontynentu. Z kolei na zach., u pd. podnóży Gór Brooksa, dochodzi najdalej na pn., poza koło podbiegunowe, do 68°N; jest to skutek ocieplającego wpływu Oceanu Spokojnego. Typową formacją roślinną tej strefy jest szpilkowy las borealny. Tworzy on tu jeden z kilku największych zwartych obszarów leśnych świata (obok tajgi syberyjskiej w Azji, selwy amazońskiej w Ameryce Południowej i lasu równikowego w Kotlinie Konga w Afryce) (program egzamin ustny).

Strefa umiarkowanie ciepła jest w Ameryce Północnej szczególnie szeroko rozprzestrzeniona. Na pd. sięga aż do wybrzeży Zatoki Meksykańskiej, do ok. 29°N; na pn., na wybrzeżu Oceanu Spokojnego dochodzi do ok. 53°N. Cechuje ją występowanie w obszarach wilgotniejszych różnorodnych lasów liściastych i mieszanych, w obszarach bardziej suchych - lasostepów (prerii) i stepów, w bardzo suchych zaś - formacji półpustynnych, a nawet pustynnych. Na obszarach górskich występują lasy szpilkowe (opinie o programie).

Strefa podzwrotnikowa występuje w trzech odrębnych płatach; są to na wsch. wilgotne, częściowo wiecznie zielone lasy, w środk. partiach formacje trawiaste, na zach. - twardolistne zarośla. Strefa podzwrotnikowa leży pomiędzy 44°N (w Górach Kaskadowych) a 27°N (na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej). Strefa zwrotnikowa zajmuje stosunkowo zwarty obszar położony pomiędzy 35°N a 22°N. W roślinności obok formacji pustynnych i pół- pustynnych pojawiają się tu (na wsch. i w górach) suche, widne lasy zwrotnikowe (segregator aktów prawnych).

Strefa podrównikowa występuje w pd.- -zach. części kontynentu, ciągnąc się pasem o różnej szer. wzdłuż wybrzeża Oceanu Spokojnego od ok. 26°N do l()°N. W roślinności niewiele jest tu formacji sawannowych, tak powszechnych np. w Afryce czy Ameryce Południowej; przeważają okresowo wilgotne lasy. Obszary porośnięte roślinnością podrównikową istnieją również na lukatanie, w pd. części Florydy oraz na większości wysp basenu Morza Karaibskiego. Strefa równikowa zajmuje gł. wsch. część Międzymorza. Podstawową formacją roślinną są tu wiecznie zielone, wilgotne lasy równikowe przechodzące w wyższych partiach terenu w mniej bujne wilgotne lasy górskie (promocja 3 w 1).