Stwierdzenie wpływu gatunku cementu

Dla stwierdzenia wpływu gatunku cementu wykonano jedną serię prób na cemencie portlandzkim i drugą - na cemencie glinowym (program uprawnienia budowlane na komputer). Dla stwierdzenia wpływu wieku betonu badano w drugiej serii jedne próbki wieku betonu od 7 do 9 dni, a drugie o wieku od 35 do 38 dni.

Dla stwierdzenia rozrzutu własności wytrzymałościowych przegubów poddano badaniom po 3 próbki każdego rodzaju.
Obie części każdego z przegubów były uzwojone prętami o średnicy 12 mm o skoku zmiennym od 2,5 do 6 cm. Przy odległości przeciwległych boków przekrojów ośmiokątnych próbek równej 32 cm odsetek przekroju uzwojenia sprowadzonego do pola przekroju przegubu wynosił 5fl/o pod powierzchnią przegubu i 2%> u podstaw obu jego części (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Końce uzwojenia zaginano do wnętrza rdzenia dla uzyskania przez nie przyczepności.
Plecionki poziome były wykonane z drutów o średnicy 4 mm.

Ich przekrój stanowił 5% pola przekroju betonu w pobliżu powierzchni tocznych i 0% u podstaw obu części przegubów.
Na podstawie tych wyników wyprowadzono następujące wnioski (uprawnienia budowlane).
Plecionki poziome rozmieszczone pod powierzchniami tocznymi nie zwiększają wytrzymałości trzonów elementów przegubów, lecz tylko zapobiegają zmiażdżeniu betonu pod tymi powierzchniami.
Poszczególne objawy zniszczenia występują pod średnimi naprężeniami wynoszącymi przeciętnie:
140 kG/cm2 - przy wystąpieniu pierwszej rysy,
300 kG/cm2 - przy początku odpadania otuliny,
470 kG/cm2 - przy zniszczeniu betonu w rdzeniach przegubów (program egzamin ustny).

Przeguby nieuzbrojone z betonu

Przeguby nieuzbrojone z betonu na cemencie glinowym mają mniejszą wytrzymałość od przegubów nieuzbrojonych na cemencie portlandzkim.
Pod wpływem docisku powierzchni tocznych przy dostatecznie dużych obcic żeniach występują rysy biegnące z niewielkim pochyleniem do tych powierzchni.
Następne badania laboratoryjne przegubu tocznego wykonał inż. Encontr w roku 1938 (opinie o programie).

Przekrój miał  przekrój ośmiokątny o odległości przeciwległych ścian równej 50 cm. Promień po wierzchni tocznej wynosił 120 cm. Uzwojenie miało średnicę 14 mm i skol 2,5 cm, jego końce były zagięte do wnętrza obu części przegubu. Pręty rozdziel cze uzwojenia, w liczbie ośmiu, miały średnice 8 mm. Obie części przegubu był; połączone prętami średnicy 12 mm ułożonymi w ich płaszczyźnie symetrii Uzwojenie stanowiło 4,55°/o objętości betonu. Do budowy przegubu użyto betonu o wytrzymałości 400 kG/cm2 dając 600 kG cementu portlandzkiego na metr sześcienny betonu.
Objawy zniszczenia zaobserwowano pod następującymi naprężeniami średnimi:
- wystąpienie pierwszej rysy - przy 155 kG/cm2,
- odpadanie otuliny - przy 338 kG/cm2,
- zgniot betonu w rdzeniu - przy 386 kG/cm2 (segregator aktów prawnych).

Zgniot ten wystąpił przedwcześnie wskutek oderwania się niedostatecznie zakotwionego uzwojenia.
Dalsze badania przegubów tocznych były wykonane przez L’Hermite w roku 1941.
Badania te miały na celu stwierdzenie wpływu wielkości promienia powierzchni tocznych na wytrzymałość przegubów. Były one wykonane na próbkach zbliżonych do próbek użytych w badaniach przeprowadzonych w Szkole Dróg i Mostów w Paryżu, lecz o nieco mniejszych wymiarach. Uzwojenie stanowiło 4,26% objętości betonu. Wskazują one, że wpływ wielkości promienia na wytrzymałość przegubów nie wykracza poza rozrzut tej wytrzymałości, tzn. nie jest większy od 10%. Natomiast naprężenia, przy których występują pierwsze rysy, wzrastają wraz z promieniem przegubu.

Siła wywołująca zarysowanie jest górną granicą nośności przegubu jego obciążenia występujące podczas użytkowania konstrukcji powinny być mniejsze. W dolnej części tablicy zestawiono średnie wytrzymałości kostkowe i wynika jące z nich naprężenia dozwolone Ri, z naprężeniami a wywołującymi pierwsz rysy (promocja 3 w 1). Zestawienie to wskazuje, że stosunek o : Ri, jest zawarty między 1,1 i 1,4 a więc - że jest większy od 1.