Szczelność

Szczelność powinna zapobiec przedostawaniu się do wnętrza instalacji gazów, par i pyłów z otoczenia. Montaż instalacji zwykłej polega na łączeniu poszczególnych elementów ze sobą bez stosowania specjalnych kompensatorów z rurek elastycznych typu REL. Z rurek tych wykonuje się tylko odcinki łuków, a kompensację uzyskuje się (poza łukami) przez pozostawienie luzów 2-6 mm w złączach typu Z przy łączeniu poszczególnych odcinków rur (program uprawnienia budowlane na komputer).

Rur winidurowych nie należy stosować:

• w miejscach zagrożonych wybuchami, w temperaturze powyżej 30 ^UC, w środowisku par acetonu, benzenu i innych rozpuszczalników,
• na otwartej przestrzeni narażonej na promienie słoneczne,
• w miejscach narażonych na uszkodzenia mechaniczne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Rury winidurowe układa się zawsze co najmniej 30 cm niżej niż przewody centralnego ogrzewania. Uchwyty mocuje się do konstrukcji w sposób. Przy wykonywaniu łuków stosuje się łukowe elementy gotowe, względnie wygina się odcinki rur winidurowych po podgrzaniu ich piecykiem elektrycznym i formowaniu na szablonie. Można również stosować specjalną grzałkę i wyginać w niej rury bez stosowania szablonu (uprawnienia budowlane). Temperatura podgrzania wynosi ok. 120°C. Przy łączeniu rur w instalacji zwykłej przycięte równo końce rur wsuwa się z obu stron w złączkę pozostawiając między nimi odpowiednią szczelinę kompensacyjną. Wielkość jej zależy od temperatury w chwili montażu. W instalacji szczelnej po dopasowaniu obu końców rur w złączce odtłuszcza się je jak również złączkę od wewnątrz za pomocą preparatu tri lub acetonu smaruje się klejem obie łączone powierzchnie, wsuwa się rury do złączki i usuwa nadmiar kleju z rur. Z osprzętem żeliwnym lub bakelitowym łączy się odcinki rur na gwint i na klej (program egzamin ustny).

Próbne obiekty

Pierwsze próbne obiekty z tworzyw sztucznych powstały już przed II wojną światową w USA, a następnie w Niemczech. Wykorzystywano w tych budynkach głównie płyty warstwowe (sandwiczowe) ze względu na ich dobrą izolacyjność cieplną i znaczną wytrzymałość (opinie o programie). Jednym z pierwszych domków o kształcie nietypowym był obiekt francuski (1956 r.).

Domek jest parterowy, ustawiony na płycie z trzonem okrągłym, w którym znajduje się pokój, kuchnia, blok sanitarny i korytarzyk z szafami ściennymi. Dookoła trzonu znajdują się dalsze pokoje, przy czym mogą one być dostawiane w miarę potrzeby. Konstrukcję domku stanowią łupiny z żywicy poliestrowej wzmocnionej włóknem szklanym mające rdzeń z tworzywa spienionego lub z płyt typu plastra miodu. Ogrzewanie przewidziano gorącym powietrzem wprowadzanym z zewnątrz. Przy kubaturze ok. 170 m³, ciężar domku wynosi zaledwie 8 T, a więc ok. 50 kG/m³. Całe wyposażenie i elementy wykończeniowe w budynku wykonano z tworzyw sztucznych (segregator aktów prawnych).

We Francji również stworzono człon hotelowy wykonany z żywicy poliestrowej wzmocnionej włóknem szklanym z pełnym wyposażeniem. Człony można zestawiać w dowolne zespoły hotelowe. We Włoszech, na wystawie Triennale w 1957 r., pokazano domek z żywicy poliestrowej wzmocnionej włóknem szklanym przypominający sześcian. Skonstruowano go z uprzednio przygotowanych elementów kątowych (promocja 3 w 1). Elementy z drzwiami i oknami są płaskie. Człony sześcienne można zestawiać w celu uzyskania obszerniejszych lokali. Jako rdzenia w płytach warstwowych użyto tu wkładek papierowych przesyconych żywicą syntetyczną i uformowanych na kształt plastrów miodu. W tym samym roku powstał również domek amerykański firmy Mansanto Chemical Company. Został on wzniesiony na terenie Walt-Disney-Land w Kalifornii.