Uchwycenie cięgna

Uchwycenie cięgna w siłomierzu wymaga ukształtowania niewielkiego zagłębienia w powłoce, umożliwiającego zaczepienie uchwytu o cięgno Rozwój metod nawijania w ostatnich latach ukierunkowano na sprężanie powłok obudowy reaktorów jądrowych, w których, z powodu bardzo grubych ścian, konieczne są ogromne siły sprężające. Nawijanie lekkimi nawijarkami nie jest więc możliwe i buduje się pomocnicze konstrukcje stale na zewnątrz obudowy, po których poruszają się wózki naciągające silne sploty (0 12-H8 mm). Wózki te są znacznie cięższe niż platformy w nawijarkach karuzelowych, dzięki czemu umożliwiają naciąg cięgien większymi siłami, a także transport wielokilometrowych nieprzerwanych cięgien nawiniętych na bębnach (program uprawnienia budowlane na komputer).

Zastosowanie kablobetonu przy sprężaniu powłok zbiorników wymaga podziału cięgien na odcinki ze względu na znaczne straty naciągu wskutek tarcia. Niekorzystnym skutkiem takiego podziału jest konieczność umieszczenia na obwodzie licznych zakotwień, dla których trzeba skonstruować lokalne pogrubienie w rodzaju pilastrów. Pogrubienie powłoki oraz lokalnie przykładane siły i ich zmienność na obwodzie są przyczyną powstania dodatkowych momentów zginających w powłoce (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Drugą dziedziną szerokiego zastosowania kabli odcinkowych są wielokomorowe zbiorniki obiektów wydobywczych ropy naftowej spod dna morskiego. Powłoki tych zbiorników, a zwłaszcza ich zewnętrzna część, muszą zapewnić szczelność w różnych warunkach obciążeń i są sprężane stosunkowo dużym siłami. Siły naciągu kabli wielosplotowych, np. 24×15 mm, dochodzą do 8 MN. Z racji dużej wysokości zbiorników, przekraczającej często 60 m, wprowadzono kompleksową technologię betonowania i sprężania powłok. Jest to połączenie deskowań ślizgowych z wielopoziomowym pomostem, z którego dokonuje się sprężania, możliwego dzięki szybkotwardniejącym mieszankom betonowym (uprawnienia budowlane).

Betony ekspansywne

Nawijanie i sprężanie odcinkowe wymagają angażowania specjalistycznego sprzętu i dlatego dokonywano wielu prób sprężania zbiorników innymi, prostszymi sposobami. Miały one zastosowanie dla niezbyt dużych zbiorników, przy niewielkiej intensywności sprężania (program egzamin ustny). Najwięcej takich prób podejmowano we Francji, a niedawno także na Węgrzech. Interesujący jest system Reimbert sprężania zbiorników złożonych z odcinków powłok walcowych skierowanych wypukłością do wewnątrz, które owija się zbrojeniem bez naciągu, betonuje odcinki zewnętrznej ściany kryjącej zbrojenie i następnie wypełnia cieczą. Naciąg w tak napiętych cięgnach utrzymuje się, zapełniając betonem pozostawione przerwy. Inne sposoby sprężania polegają na wywołaniu sił w cięgnach przez poprzeczne ich przemieszczenie. Sposoby te nadają się do najprostszego wykonawstwa, zazwyczaj z ręcznym owijaniem powłoki i przemieszczaniem cięgien (opinie o programie).

Przedstawiono tu niektóre pomysły i sposoby realizacji konstrukcji sprężonych, nadających się do wąskich grup zastosowań, niejednokrotnie bardzo efektywne ekonomicznie. Sposoby te w umownej klasyfikacji należą do grupy 2 (sprężanie bez cięgien) lub grupy 3 (sprężanie przez zabiegi specjalne) (segregator aktów prawnych).

Betony ekspansywne pozwalają na uzyskanie w konstrukcji sił sprężających albo bez jakiegokolwiek zbrojenia, albo ze zbrojeniem bez wstępnego naciągu. Przy sprężaniu beton spełnia więc rolę aktywną. Szczególne nadzieje wiąże się z tym sposobem przy sprężaniu masywnych konstrukcji, w których nie wymaga się dużej precyzji w realizacji sił sprężających, a naprężenia w betonie nie muszą być zbyt duże (promocja 3 w 1). Takie sprężanie stosowano dla elementów nawierzchni autostrad i lotnisk (USA), a także dla obiektów mostowych.