Urabialność mieszanek betonowych

Urabialność mieszanek betonowych o konsystencji gęstoplastycznej charakteryzuje się czasem wibrowania w sekundach, niezbędnym do tego, aby wyjęta z formy mieszanka betonowa w kształcie stożka o znormalizowanych wymiarach równomiernie rozmieściła się na wysokość w wewnętrznym pierścieniu i zewnętrznym cylindrze specjalnego przyrządu, tzw. technicznego wiskozomierza (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy pomiarze urabialności mieszanki wiskozomierz ustawia się na znormalizowanym laboratoryjnym stole wibracyjnym i sztywno na nim zamocowuje. Drgania wytwarzane za pomocą stołu wibracyjnego powinny mieć częstotliwość 2800-3000 drgań na minutę i amplitudę 0,35 mm (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Według urabialności dzieli się umownie mieszanki betonowe zgodnie z GOST na pięć grup o różnej konsystencji:

1) wilgotnej (o wskaźniku plastyczności powyżej 200 s),

2) gęstoplastycznej (o wskaźniku plastyczności 30-200 s),

3) plastycznej (o wskaźniku plastyczności 15-25 s i opadzie stożka 1-3 cm),

4) półciekłej (z opadem stożka 4-15 cm)

5) ciekłej, kiedy opad stożka przekracza 15 cm (uprawnienia budowlane).

Mieszanki betonowe

Mieszanki betonowe o konsystencji gęstoplastycznej, odznaczające się zwiększoną wytrzymałością strukturową, pozwalają na rozdeskowanie wyrobów od razu po ich uformowaniu. Jednakże przy stosowaniu mieszanek konsystencji gęstoplastycznej mogą powstać trudności technologiczne, ponieważ w tym przypadku wymagane jest dokładniejsze dozowanie wody cementu, bardziej staranne mieszanie, jak również zapewnienie skutecznych metod zagęszczania mieszanki betonowej przy formowaniu wyrobów (program egzamin ustny).

Jednorodność mieszanki betonowe j osiąga się przez racjonalny dobór wzajemnego stosunku jej składników i zapewnienie optymalnego reżymu mieszania. Mieszankę uznaje się za jednorodną, gdy dowolna jej próba, pobrana o dostatecznie dużej objętości (nie mniej niż 5-krotnie przewyższającej maksymalny wymiar grubego kruszywa), ma niezmienny skład.

Spoistość mieszanki betonowej charakteryzuje jej zdolność do formowania się z przybraniem z góry założonego kształtu, bez przerw i rozwarstwień. Właściwą spoistość mieszanki uzyskuje się przez prawidłowy dobór zawartości spoiwa i drobnego kruszywa, optymalny wzajemny stosunek frakcji grubego kruszywa, a także przez właściwe przemieszanie mieszanki. Jednorodność i spoistość mieszanki betonowej muszą być zachowane przy jej transporcie, przeładunkach, układaniu i zagęszczaniu w formowanych wyrobach (opinie o programie).

Zdolność utrzymywania wody wskazuje na właściwości mieszanki betonowej zatrzymywania zawartej w niej wody bez jej wydzielania na powierzchnię wyrobu, jak również na granicy między zaczynem cementowym i grubym kruszywem. Zdolność utrzymywania wody w mieszance osiąga się przez ograniczenie ilości zawartej w niej wody, a w szczególności dla mieszanek o konsystencji ciekłej - przez wprowadzenie składników drobnodyspersyjnych (drobnych frakcji kruszywa i drobno zmielonych dodatków) i substancji powierzchniowo-aktywnych.

Podstawowymi czynnikami, które wpływają na właściwości mieszanki betonowej są: zawartość wody, rodzaj i ilość cementu oraz kruszyw, obecność substancji powierzchniowo-czynnych, a także stosowanie wstępnego dojrzewania i wibroaktywizacji mieszanki (segregator aktów prawnych).

Zawartość wody. Ma ona istotny wpływ na właściwości mieszanki betonowej, a zatem również na formowanie struktury betonu. Woda w małej ilości, współdziałając z mineralnymi składnikami mieszanki, osiada na powierzchni kruszywa. Otoczki wodne odznaczają się znaczną lepkością, sprężystością oraz wytrzymałością na ścinanie i rozciąganie, dość trwale wiążą się z powierzchnią ciał stałych pod wpływem molekularnych sił przyczepności (promocja 3 w 1). Otoczki wodne znajdują się jakby w stanie związanym i mają właściwości ciała stałego. Zwiększenie zawartości wody w mieszance betonowej prowadzi początkowo do powstawania dyfuzyjnych warstw wody wokół stałych cząsteczek, a następnie do nawodnienia tych cząsteczek i do utworzenia menisków w kapilarach.