Większe nowe złoża

Zamiłowanie do złotych ozdób istniało również od dawna w Ameryce Środkowej, zwłaszcza w Meksyku, Kolumbia i Peru. Stojąca na wysokim poziomie tamtejsza średniowieczna sztuka złotnicza wykazała swoiste cechy odmienne od ówczesnego złotnictwa europejskiego. Po odkryciu Ameryki przez Krzysztofa Kolumba (1498) i po osławionych z grabieży ekspedycjach Corteza, Pizarra i innych większość pięknych zabytków sztuki złotniczej uległa zniszczeniu, ponieważ na ogół przetapiano je na sztaby i w tej postaci przewożono do Hiszpanii (program uprawnienia budowlane na komputer).

Większe nowe złoża odkryto dopiero w XIX w. Odkrycie takich złóż wywoływało nieraz „gorączki złota”, jak w 1849 r. w Kalifornii. W okresie dziesięciu lat liczba tamtejszej ludności zwiększyła się czterokotnie, a mało znany kraj między Missisipi i Oceanem Spokojnym stał się terenem intensywnej eksploatacji i osiedleń. Wartość wydobytego na tym obszarze złota wyniosła w niedługim czasie setki milionów dolarów, co miało niemałe znaczenie dla późniejszego rozwoju tej części Nowego Świata (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Podobną gorączkę złota wywołało w 1851 r. odkrycie go w Australii, a mianowicie w Nowej Południowej Walii oraz Wiktorii. W niedługim czasie w mało zaludnionym kraju osiedliło się ponad milion emigrantów z Wielkiej Brytanii, do których dołączyła się niemała liczba poszukiwaczy złota z całego świata.

Pierwszym odkrywcą złota w Australii (1839) był polski podróżnik Paweł Edmund Strzelecki. Najtrudniejsze nawet warunki nie odstraszały poszukiwaczy złota, jak o tym świadczą wędrówki tysięcy ludzi poza koło podbiegunowe nad rzekę Jukon w Kanadzie, na pograniczu Alaski (w Klondike) w 1896 r. Od 1905 r. głównym producentem złota jest wielkie złotonośne pole związane z południowoafrykańskim systemem Witwatersrand, a mianowicie ze zlepieńcami prekambryjskimi (uprawnienia budowlane).
Do złotonośnych obszarów świata należy również zaliczyć Brazylię gdzie metal ten został odkryty w końcu XVII w., Ural, a zwłaszcza różne obszary Syberii.

Naturalny stop złota

Złoto należy do najrzadszych pierwiastków występujących w przyrodzie; jego zawartość w zewnętrznych strefach Ziemi wynosi tylko około 0,005 g/t. Pierwotne występowanie złota jest związane ze średnio kwaśnymi i kwaśnymi skałami magmowymi, zwłaszcza głębinowymi, czyli granitoidami (granitami, granodiorytami i tonalitami).
W przyrodzie złoto tworzy często stałe roztwory z innymi metalami, zwłaszcza ze srebrem i miedzią, a także bizmutem i platynowcami (program egzamin ustny).

Zawartość srebra wynosi zwykle od kilku do kilkudziesięciu procent. Naturalny stop złota i srebra traci część srebra pod wpływem działania powierzchniowych procesów wietrzenia. Tłumaczy to, dlaczego złoto ze złóż wtórnych zawiera mniej srebra niż złoto ze złóż pierwotnych.
W powierzchniowych strefach litosfery złoto występuje w postaci rozproszonej w siarczkach metali ciężkich, jak w pirycie FeS2 czy arsenopirycie FeAsS.

Z siarką złoto nie tworzy związków, znane są natomiast tellurki złota, jak sylvanit AuAgTe4, pet- zyt (Au, Ag)2Te, calaveryt AuTe2, kreneryt AuTe2 i in. Nieokreślone bliżej połączenia złota z selenem znane są z Sumatry (opinie o programie).
Złoto wypłukiwane z pierwotnych minerałów i skał jest unoszone przez potoki i rzeki, a dzięki swej dużej gęstości może się gromadzić w żwirach lub piaskach, tworząc wtórne okruchowe złoża złote, które stanowią główne źródło tego metalu (segregator aktów prawnych).

Na Dolnym Śląsku w okresie średniowiecza wydobywano niewielkie ilości złota z piasków rzecznych Kaczawy, Bobra Wielkiego i Małego (okolice Legnicy, Złotoryi, Lwówka i Bolesławca). Po wyczerpaniu najbogatszych miejsc kopalnictwo zamarło w końcu XIV w. Mimo to później ponawiano na tym obszarze próby wydobycia złota; okazało się jednak, że koncentracja złota w piaskach jest zbyt mała, aby pokryć koszty eksploatacji (promocja 3 w 1).