Woda zarobowa do betonów

Kruszywa wybitnie nie nadające się do betonów wykonywanych zimą i betonów mrozoodpornych to te, które są tektonicznie rozdrobnione lub odkształcone, silnie zwietrzałe, o wysokiej zawartości pirytu, rozdrobnione przez zwietrzenie, łatwo pękające i kruche, łupkowate, zawierające substancje gliniaste, a także kruszywa o bardzo gładkich powierzchniach (program uprawnienia budowlane na komputer). Korzystne jest - głównie ze względu na ilość wody - aby powierzchnia właściwa kruszywa była możliwie najmniejsza przy możliwie największym rozdrobnieniu.

Wymaganie to jak i fakt, że do betonów wykonywanych w zimie stosujemy zwiększoną ilość cementu, zmusza do stosowania kruszyw o jak najmniejszej ilości pyłów do 0,1 mm, a w miarę możliwości całkowicie bez nich (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Woda zarobowa do betonów wykonywanych w zimie powinna odpowiadać tym samym wymaganiom, co przy robolach w leeie, tj. wymaganiom określonym aktualnie normą PN-58/B-32250. Problem wody w zimie ogranicza się jedynie do jej ilości w betonie i do temperatury w momencie urabiania mieszanki betonowej. Stanowczo powinno się dążyć do tego, aby ilość wody zarobowej była jak najmniejsza. Betony wykonywane w zimie powinny być o konsystencji wilgotnej lub gęstoplastycznej (wyjątkowo plastycznej), współczynnik wodocementowy powinien być co najwyżej równy 0,55. Wymagana temperatura wody zarobowej i sposób ogrzewania wody będą podane w dalszej części opracowania (uprawnienia budowlane).

Można wyróżnić następujące grupy domieszek stosowanych do betonów wykonywanych w okresach chłodów i mrozów:
1. Domieszki przyśpieszające wiązanie, do których zalicza się:
a) chlorek wapniowy (CaCl2)
b) węglan potasowy (K2C03)
c) węglan sodowy (Na2C03)
d) siarczan potasowy (K2SO,)
e) chlorek magnezowy (MgCl2).
2. Domieszki obniżające temperaturę zamarzania wody, jak:
a) chlorek sodowy (NaCl)
b) chlorek potasowy (KC1)
c) chlorek glinowy (A1C13)
d) azotyn sodowy (NaN02)
e) azotan sodowy (NaNO)
f) azotyn potasowy (KN02)
g) także wymieniony chlorek wapniowy (CaCL).
3. Domieszki modyfikujące strukturę betonu, a to:
a) plastyfikujące,
b) napowietrzające,
c) o działaniu epitaksyjnym.
4. Domieszki regulujące wiązanie:
a) kwas fosforowy,
b) plastyfikator na bazie lignosulfonianów,
c) fosforan sodowy lub potasowy (program egzamin ustny).

Chlorek wapniowy

Poniżej omówiono tylko domieszki częściej stosowane w praktyce, z pominięciem analizy ich zasad działania.
Wszystkie z omówionych poniżej domieszek wprowadza się do mieszanki betonowej po uprzednim rozpuszczeniu w wodzie. Najlepiej rozprowadzać je w całości wody zarobowej. Ilości domieszek podawane w tekście określane są procentowo w odniesieniu do masy cementu (opinie o programie).

Chlorek wapniowy (CaCL) jest najpopularniej stosowaną domieszką do betonu w okresach chłodów i mrozów. Dodatek chlorku wapniowego wywołuje:
- przyspieszenie procesu wiązania cementu,
- znaczny wzrost wytrzymałości na ściskanie w początkowym okresie dojrzewania,
- uplastycznienie mieszanki betonowej,
- obniżenie temperatury zamarzania wody,
- zwiększenie przyczepności betonu do stali zbrojeniowej,
- zmniejszenie wrażliwości na brak wilgotnej pielęgnacji.

Przyspieszenie procesu wiązania na skutek dodatku chlorku wapniowego zależy od bardzo wielu czynników i trudno byłoby ściśle określić tę zależność (segregator aktów prawnych). Niemniej można wyciągnąć pewne wnioski ze wzrostu ilości wydzielonego ciepła; i tak np. w ciągu 24 godzin od zarobienia zaczynu cementowego z cementu portlandzkiego 350 z dodatkiem chlorku wapniowego.
Znaczny wzrost wytrzymałości betonów z chlorkiem wapniowym występuje w pierwszym okresie dojrzewania, a zwłaszcza w pierwszych 24 godzinach od zarobienia.

Można odczytać, że wpływ chlorku wapniowego na wytrzymałość betonu jest większy w początkowej fazie wiązania (promocja 3 w 1). Wartości nie stanowią wzorca wzrostu wytrzymałości, a jedynie podają średnie wartości z najczęściej uzyskiwanych wyników.