Wulkaniczne skały kameruńskich wyżyn

Wulkaniczne skały kameruńskich wyżyn, poddane erozji i wietrzeniu, przekształcają się w drobnoziarnistą, bogatą, nasyconą minerałami glebę. Jest ona idealna do uprawy niektórych roślin kassawy, pochrzynu i kukurydzy - a także do wypasu bydła. Wskutek tego na wyżynach osiedliły się rolnicze społeczności plemion Fulani i Bantu. Fu- lani są muzułmanami, hodowcami bydła, którzy przybyli do tego regionu niespełna 100 lat temu z rejonów położonych dalej na północ. Bantu żyją wokół jezior od tysięcy lat. Zajmują się rolnictwem, hutnictwem i handlem (program uprawnienia budowlane na komputer).

Legendy mówią o występowaniu niektórych jezior z brzegów i niszczeniu wiosek. O innych mówi się, że w ich głębinach ukrywają się kobiece duchy, które wciągają rybaków pod wodę i uśmiercają ich; historie te pełne są duchów zabijających wszystkie ryby oraz jezior znikających i pojawiających się ponownie (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Jeszcze do niedawna zagrożenia, o których mówią owe legendy, wydawały się przybywającym do tego bajecznie pięknego regionu przygodnym turystom jedynie czystą fantazją. Jednakże w istocie opowieści wyżynnych ludów są echem dawnych katastrof, które wydarzyły się rzeczywiście i na trwałe zapisały w ludowej pamięci. Tragiczne wydarzenia z lat osiemdziesiątych naszego stulecia w dramatyczny sposób potwierdziły prawdziwość starych legend (uprawnienia budowlane).

Woda w Jeziorze

15 sierpnia 1984 roku policjanci w ma- steczku Foumbot zostali zawiadomieni, że na szosie, w pobliżu Jeziora Monoun, umierają ludzie. Pospieszyli tam wraz z lekarzem i znaleźli zwłoki, leżące wzdłuż brzegów wypływającej z jeziora rzeki Panke. Widzieli też białawą, przypominającą dym chmurę, grubości 3 metrów, unoszącą się nad ziemią i płynącą z wiatrem od jeziora. Ponieważ zaczęli odczuwać mdłości, zawroty głowy i osłabienie, postanowili nie zbliżać się bardziej (program egzamin ustny).

Ostatecznie stwierdzono, że w pobliżu jeziora tajemniczo i nagle zginęło wówczas 37 ludzi. Wydarzenie to nastąp w gorącym politycznie okresie i wylało szeroki rezonans. Rozważano możliwość użycia broni chemicznej, nielegalnego składowania odpadów chemicznych w jeziorze lub też możliwość za nienia naturalnych zjawisk związany z wulkaniczną naturą jeziora. Rząd 1 merunu oraz Biuro Pomocy w Zagranicznych Kataklizmach Stanów Zjednoc nych (Office of the United States Fo ign Disaster Assistance) natychmiast wołały grupę uczonych do zbadania prawdziwej przyczyny tej tragedii. Jej u‘ lenia opublikowano w roku 1987 (opinie o programie).

We wnioskach stwierdzono, że katastrofa nad Jeziorem Monoun została s wodowana czynnikami naturalny - wypływem z głębin jeziora śmiertelnie niebezpiecznego gazu. W jaki jednak sposób gaz mógł wypłynąć w wielkich ilościach ze spokojnego uprzednio jeziora? Dlaczego był miertelnie niebezpieczny? Odpowiedzi te pytania tkwią w wulkanicznej historii Jeziora Monoun (segregator aktów prawnych). Chociaż krater ten wyrzucał lawy już od bardzo dawnych czasów, to jednak stałe wydzielał przydennych wód jeziora wulkaniczny gaz, którego głównym składnikiem jest dwutlenek węgla. Olbrzymie ciśnienie słupa wody znajdującego się ponad lnem sprawiło, że rozpuściły się w niej wielkie ilości gazu. Dzięki identycznemu zjawisku w zamkniętej pod ciśnieniem butelce lemoniady utrzymuje się w roztworze tak wiele dwutlenku węgla.

Woda w Jeziorze Monoun na głębokości ponad 50 metrów jest całkowicie pozbawiona tlenu. Przesyca ją rozpuszczony dwutlenek węgla w postaci jonów dwuwęglanu; zawiera również wielkie ilości rozpuszczonego żelaza. Badania izotopowe wykazały, że wiele gazu wniknęło do wody dawno temu i że jezioro istnieje od około 18000 lat. Wydaje się więc, że dwutlenek węgla od tysięcy już lat przesączał się z podwodnego kanału wulkanicznego i w głębinach jeziora jego stężenie nieustannie wzrastało (promocja 3 w 1).