Wydatki na mieszkanie

W referacie prof, dr A. Andrzejewskiego przedstawiono system gospodarowania zasobami mieszkaniowymi w Polsce. Dr J. Musil z Instytutu Budownictwa i Architektury w Pradze omówił w swoim referacie zmiany, jakie zostały wprowadzone w polityce czynszowej w Czechach w 1964 r., drogą generalnej podwyżki opłat za mieszkanie (program uprawnienia budowlane na komputer). Doc. dr T. Przeciszewski przeanalizował wydatki na mieszkanie w budżetach rodzin pracowniczych w Polsce i przeprowadził ocenę kształtowania się rzeczywistych kosztów usług mieszkaniowych w dochodzie narodowym (około 4-5% całości spożycia). Wymienione referaty pokazały wyraźnie, że w krajach socjalistycznych nie przyjęto jednolitego systemu gospodarowania zasobami mieszkaniowymi, że zagadnienie to jest przedmiotem poszukiwań systemu, który by zapewnił z jednej strony prawidłowe gospodarowanie zasobami mieszkaniowymi, z drugiej zaś strony nie utrudniał dopasowania do różnych odczuwalnych potrzeb mieszkaniowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W zakresie zagadnień ekonomiki budownictwa dyskusja na tle referatu dr A. Nazarewskiego z koreferatu wygłoszonego przez dr P. A. Stone’a z W. Brytanii oraz referatu dr E. Kuminka skoncentrowała się na zagadnieniu produktywności w przemyśle budowlanym, możliwości jego unowocześnienia i uprzemysłowienia budownictwa mieszkaniowego. Zwrócono uwagę na rolę państwa w odniesieniu do przemysłu budowlanego. Istotnym warunkiem dla unowocześnienia budownictwa i jego uprzemysłowienia jest stworzenie warunków dla zabezpieczenia ciągłości popytu na produkcję budowlaną (uprawnienia budowlane).

Doświadczenia krajów o systemie gospodarki planowej są w tym zakresie szczególnie interesujące dla krajów, w których rozdrobnienie inwestorów i rozdrobnienie organizacyjne przemysłu budowlanego utrudniają unowocześnienie produkcji budowlanej. Unowocześnienie produkcji budowlanej jest tym bardziej konieczne, że wszędzie obserwuje się opóźnienie wydajności pracy w budownictwie w stosunku do poziomu wydajności pracy w przemyśle fabrycznym (program egzamin ustny).

Rozmiary budownictwa mieszkaniowego

W referatach dotyczących rozwoju budownictwa mieszkaniowego w krajach zacofanych gospodarczo zajęto się przede wszystkim sprawą potrzeb mieszkaniowych możliwościami realizacyjnymi budownictwa. Dr D. A. Turin, pracownik Sekretariatu Afrykańskiej Komisji Gospodarczej ONZ, przedstawił problemy gospodarki mieszkaniowej w Afryce (opinie o programie).

Przy niskim poziomie dochodu narodowego poziom nakładów na budownictwo mieszkaniowe jest na kontynencie afrykańskim dziesięciokrotnie niższy niż w krajach uprzemysłowionych Europy zachodniej. Występują równocześnie relatywnie wysokie koszty budowy, spowodowane m. in. niską wydajnością pracy w budownictwie. Charakterystyczny jest fakt, że około 60°/o materiałów budowlanych pochodzi z importu. Trudności rozwoju budownictwa mieszkaniowego wynikają również z braku wykwalifikowanych pracowników oraz niedostatecznie rozbudowanej sieci przedsiębiorstw budowlanych (segregator aktów prawnych).

W szybko rozwijających się miastach na kontynencie afrykańskim (ludność miast stanowi obecnie ok. Ve ogólnej liczby ludności i zwiększa się corocznie o 5% wskutek przyrostu naturalnego i migracji) potrzeby mieszkaniowe ocenić można w granicach 10-14 mieszkań budowanych rocznie na 1000 mieszkańców, gdy w rzeczywistości w najbardziej rozwiniętych krajach Afryki buduje się najwyżej 4-5 mieszkań rocznie. Autor zwrócił uwagę na celowość upowszechnienia doświadczeń budowlanych tych krajów, które jak np. Ghana rozwijają budownictwo przy współudziale samych użytkowników i przy pomocy finansowej państwa (promocja 3 w 1).

W interesujący sposób przedstawione zostały problemy budownictwa w Izraelu przez dr N. Halevi z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie. Ze względu na niezwykle szybki wzrost liczby ludności z 0,8 min osób w 1948 r. do 2,5 min osób w 1964 r. problem dostarczenia mieszkań dla emigrantów został potraktowany jako szczególnie ważne zadanie społeczne, rozwiązywane drogą realizacji dużego programu budownictwa publicznego. Rozmiary budownictwa mieszkaniowego w Izraelu należą do najwyższych na świecie; w 1963 r. zbudowano 16 mieszkań na 1000 osób, a udział inwestycji mieszkaniowych stanowi ok. >/s całości inwestycji.