Zabezpieczenie od zranienia

W wypadku użycia lontu detonacyjnego, sporządzanie naboju zapalczego w ścisłym tego słowa znaczeniu właściwie odpada. Wykonywa go się bezpośrednio przy ładowaniu otworu albo przez owinięcie z zewnątrz jednego naboju lontem, lub gdy naboje mają przechodzący przez środek kanał, przepuszcza się lont przez środek nabojów i zabezpiecza ostatni od zsunięcia przez owinięcie. Gdy tylko jednak wielkość otworu wiertniczego na to pozwala, owija się lontem całą paczkę nabojów, które wtedy wszystkie równocześnie otrzymują od lontu bodziec detonacyjny (program uprawnienia budowlane na komputer).

O łączeniu zapalników elektrycznych ze spłonkami. Wprowadzenie przygotowanych już w tan sposób zapalników ze spłonkami do nabojów zapalczych w niczym nie różni się od wprowadzania spłonek z lontem, postępowanie z nimi jest więc takie same. Ponieważ jednak zapalników elektrycznych używa się w najbardziej nawet mokrych i zalanych wodą otworach, należy wykonywać bardzo starannie uszczelnianie górnej części naboju w miejscu, z którego wychodzą druty zapalnika. Miejsca te zasmarowuje się zazwyczaj różnymi smarami kauczukowymi, smołowymi, maziami lub patentowanymi specjalnymi środkami uszczelniającymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przed użyciem zapalników elektrycznych należy starannie- zbadać, czy druty zapalników nie mają uszkodzonej izolacji. Również należy je sprawdzić przy pomocy górniczego przyrządu badawczego na przepływ prądu. Gdy zapalniki nie mają jeszcze zmontowanych spłonek, nie przedstawia to żadnego niebezpieczeństwa, w razie jednak gdy są połączone ze spłonkami, należy się przy próbowaniu ich odpowiednio zabezpieczyć od zranienia przez odłamki w razie wybuchu (uprawnienia budowlane).

Ładowanie otworów wiertniczych

Ładowanie otworów wiertniczych czy też szczelin, musi się odbywać pod osobistym nadzorem i w obecności odpowiedzialnego strzałowego i odejść od otworu wolno mu dopiero po wykonaniu co najmniej 15 cm przybitki. Ładowanie gotowych nabojów robić można tylko drewnianym stęporem (tyczką do ładowania), bez użycia większej siły. Jako materiał na tyczki czy drążki, nadaje się najlepiej drzewo grabowe, jaworowe lub jesionowe. Żelazne i metalowe drążki są niedopuszczalne, zresztą, i niepotrzebne, co najwyżej dopuszczone są na nich okucia miedziane lub mosiężne (program egzamin ustny).

Podczas ładowania nie wolno stosować gwałtowniejszych uderzeń, szczególnie pobijanie stępora jest niedopuszczalne. Stosuje się to nie tylko do materiałów wybuchowych czułych na uderzenie jak proch strzelniczy lub związki nitroglicerynowe, ale również przy ładowaniu mało wrażliwych na uderzenie materiałów amonosaletrzanych. U tych nie chodzi o niebezpieczeństwo bezpośredniego wybuchu, lecz o to, że one zdolne są do pełnej detonacji całego ładunku tylko w stanie luźnym (opinie o programie). Gdy jednak materiał zostanie w otworze nazbyt mocno ubity, może się zdarzyć, że bądź wcale nie wybuchnie, bądź przy częściowym wybuchu, pozostaną resztki materiału wybuchowego, które mogą stanowić niebezpieczeństwo dla dalszej roboty, a siła wybuchu słabnie (segregator aktów prawnych).

Przy wprowadzaniu w otwór nabojów, osobliwie z prochu, lub saletry strzelniczej z nieco obluzowaną powłoką papierową, należy baczyć, by przy ciasnym lub niezupełnie równym otworze papier lub inna otulina nie zbijała się w wałki od tarcia o ściany otworu. Takie zbite opakowanie może się dostać między poszczególne naboje i utrudnić przenoszenie się wybuchu z naboju na nabój. Może to być powodem bardzo niebezpiecznych wybuchów wtórnych opóźnionych. Usuwanie jednak otuliny papierowej nie jest wskazane, gdyż ona stanowi ochronę- od wilgoci w otworze. Natomiast, jak już wspomniano, pożyteczne bywa usuwanie papierowego opakowania na czołach nabojów, gdzie zwykle znajduje się kilka warstw zagiętego papieru, aby materiały sąsiednich nabojów stykały się bezpośrednio ze sobą, co w znacznym stopniu zapewnia należyty wybuch (promocja 3 w 1).