Zasady kształtowania typoszeregów prefabrykatów

Układ konstrukcyjny, w zasadzie poprzeczny, przewiduje również usytuowanie ścian w kierunku podłużnym. Zamiast ograniczenia do komórek mieszkaniowych, jak w poprzednim przykładzie, mamy tu dużą dowolność kształtowania przestrzeni w ramach przyjętej siatki projektowej. W studiach nad systemem wzięto pod uwagę nic tylko obecne „ograniczenia zewnętrzne” w postaci obowiązujących normatywów mieszkalnych, lecz również rozwiązania przyszłościowe, dla zwiększonych normatywów (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stropy są wielokanałowe, grubości 22 cm, z modularnym rozstawem osi kanałów co 20 cm. Pozwala to (przy szerokości stropów w module co 60 cm) na prowadzenie pionowe przewodów wentylacyjnych niezależnie od szerokości stropów. W wariancie systemu Wk-70 zastosowano stropy pełne grubości 16 cm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wewnętrzne ściany konstrukcyjne z betonu zwykłego przyjęto grubości 15 cm, a ściany zewnętrzne konstrukcyjne wielowarstwowe grubości 27 cm lub (z keramzytobetonu) 42 cm. Ściany zewnętrzne osłonowe przyjęto: wielowarstwowe grubości 20 cm, gazobetonowe 24 cm i keramzytobetonowe (samonośne) 36 cm. Możliwe są również inne warianty ścian z innych materiałów (ceramiczno-betonowe itd.). Rodzaj ścian zewnętrznych nie wpływa ani na układ konstrukcyjny, ani na kształt skrajnych płyt stropowych.

System przewiduje kabiny sanitarne dla budynków zaopatrywanych centralnie w ciepłą wodę i wyposażonych w wentylację mechaniczną bądź węzły sanitarne dla budynków z wentylacją grawitacyjną. Kabiny sanitarne zawierają piony i podejścia wszystkich instalacji sanitarnych, kanał wentylacji mechanicznej oraz kanał na przewody instalacji elektrycznych i telefonicznych. W odróżnieniu od kabin, dostarczonych na budowę w gotowej postaci, węzły sanitarne montowane są na budowie z oddzielnych prefabrykatów (uprawnienia budowlane).

Kuchnie wyposażone są w zestaw podstawkowych aparatów i mebli kuchennych, pozwalający na uzupełnienie go dalszymi typowymi meblami obudowy kuchennej. Same pomieszczenia kuchenne nic są stypizowane i mogą być projektowane dowolnie (program egzamin ustny).

Prefabrykaty zespołów komunikacyjnych pozwalają na swobodną wymianę i zestawianie biegów, podestów i spoczników w klatkach jedno- i dwubiegowych, które z kolei mogą być ustawiane w przęsłach konstrukcyjnych o rozpiętości 2,40 i 4,80 m jako zestawy samodzielne lub połączone z jednym lub dwoma dźwigami oraz ze zsypami na śmieci.

Wewnętrzne ściany konstrukcyjne

Stropy i wewnętrzne ściany konstrukcyjne systemu W-70 objęte są typizacją centralną i produkowane będą przez wszystkie zakłady systemu na terenie całego kraju. Rodzaj ścian zewnętrznych podporządkowany jest natomiast typizacji regionalnej obejmującej zakłady, z których produkcji korzysta określony region. Decyduje tu rodzaj materiału dostępnego w danym rejonie. Typizacji regionalnej podlega również wyposażenie instalacyjne w systemie (kabiny czy zespoły sanitarne, wyposażenie kuchni itp.). Trzeci rodzaj typizacji, lokalnej, obejmuje zestaw elementów lub rozwiązań, przyjętych w jednym osiedlu lub zespole budynków (opinie o programie).

Przez typizację lokalną rozumieją autorzy systemu „powtarzanie” przez poszczególnych autorów opracowywanych przez siebie rozwiązań przy realizacji określonego zespołu osiedlowego. Ten rodzaj typizacji zapewnia jednolitość architektoniczną zespołu, pozwala zarazem na uzyskanie szeregu cech wyróżniających go od innych zespołów osiedlowych, przynosi ponadto te korzyści organizacyjne, jakie uzyskuje bezpośredni wykonawca przez wielokrotne powielanie podobnych czynności. W zakresie produkcji elementów typizacja lokalna będzie wynikiem uzgodnienia asortymentu między projektantem a zakładami produkcyjnymi (segregator aktów prawnych).

Z punktu widzenia organizacyjnego typizacja lokalna jest rodzajem jedno- układowego podsystemu w ramach ogólnego systemu wieloukładowego. Integracja międzysystemowa. Integracja międzysystemowa jest konsekwencją z jednej strony samoczynnej unifikacji systemów, tj. dochodzenia do wspólnych modeli, podobnych pod względem konstrukcyjnym i technologicznym i optymalnych w określonych warunkach z uwagi na funkcję, rodzaj stosowanych materiałów i metody realizacji, z drugiej zaś strony dążenia do podejmowania przez przemysł budowlany produkcji w możliwie dużych seriach (promocja 3 w 1).